Eddy Vedder – Into the wild

Wat is er voor nodig om Eddy Vedder een solo-album te laten maken? Waarschijnlijk niet veel meer dan het juiste thema en wat aandringen van Sean Penn. En zo gebeurde het dat het eerste solo-album van Eddy Vedder in 2007 het licht zag. Het album gaat net als de gelijknamige film over het leven in een samenleving die nogal wat van je verlangt en de drang om aan al die verplichtingen te ontkomen. Een gevoel dat denk ik weinigen helemaal niet zullen herkennen.

Tegelijkertijd echter ook een gevoel waar je liever niet alle dagen aan herinnerd wordt. En dat is dan ook het probleem met dit album. Vedder is veel te goed in het verwoorden van dit soort emoties in tekst en muziek… Oftewel dit is niet your regular feel good music. Net als de film eigenlijk. Kortom een album met een waarschuwing: geniet, maar luister met mate!

Long Nights – Eddie Vedder by outros críticos

The Feelies – Crazy Rythms

Het debuutalbum Crazy Rythms van The Feelies uit het jaar 1980 is een klassieker, alleen kende ik het nog niet. En velen met mij ben ik bang. Niet zo vreemd aangezien de eerste twee albums in 2009 pas opnieuw zijn uitgebracht. Voor die tijd was er bijna niet aan te komen.

Bij het beluisteren van het eerste nummer stuiterde ik al van mijn stoel dankzij de uptempo, monotone drums vergezeld door catchy gitaar-riffs. Leadzanger Glenn Mercer zingt over een luie buurjongen die zijn moeder niet helpt met het uitladen van de boodschappen en het op orde houden van de tuin. De buurjongen heeft grotere plannen, betere plannen. De buurjongen is hijzelf. En dit zet gelijk de toon voor de rest van het album. The Feelies gaan het anders doen, beter doen.

En daar zijn ze wat mij betreft ruimschoots in geslaagd. The Feelies hebben met dit album een unieke en magische balans gevonden tussen muzikaliteit, originaliteit en energie. Een balans die ondanks het jaar van herkomst nog steeds past in de huidige tijd. Niet zo’n gek idee om de eerste twee albums opnieuw uit te brengen dus.

Jónsi – Go

Op 23 november 2010 komt Jón pór Bigisson, lead-zanger en gitarist van Sigur Rós, de Oosterpoort te Groningen met een bezoek verblijden. Ik heb de betreffende avond de eer om deze ijslander als support-DJ te mogen vergezellen. Als ik de verhalen mag geloven moet dit een fantastiche avond gaan worden en ik heb om die reden zijn solo debuut Go van dit jaar aangeschaft. Tijdens zijn optreden op Lowlands vielen mensen elkaar huilend in de armen en zelfs een paar van mijn stoerste vrienden bekenden een traantje weg te hebben gepinkt bij het beluisteren van zijn album. Als dat maar goed gaat.

Na het album nu vijf keer beluisterd te hebben kan ik met recht zeggen dat dit album bij mij heeft moeten groeien. Het enthousiasmeerde mij niet vanaf minuut één en ik zeg het vaker; dit is vaak een goed teken. Met name het erg hoge en dramatische stemgeluid van Jónsi staat mij enigszins tegen, maar ik ben mij ervan bewust dat dit echt een kwestie van smaak is. In combinatie met de keuze van instrumenten als piano, clarinet en harp doet het album erg klassiek aan en muzikaal is er dan ook weinig op af te dingen. Naast de piano en harp maakt Birgisson gebruik van gitaar, glockenspiel, ukelele en sampler, die op hun beurt weer worden vergezeld door bombastisch klinkende drumpartijen en trombones.  De nummers “Boy Lilikoi”, “Tornado” en “Kolnidur” brengen mij het dichtst bij iets wat op huilen lijkt. Of ik de 23e van november ga huilen weet ik nog niet.

Boy Lilikoi – Jónsi by Iceland Music Export